Po II wojnie światowej, pośród ruin i chaosu, w Poznaniu powstało centrum kultury i kreatywności. W marcu 1945 roku Halina Lubicz, aktorka i zwolenniczka teatru dziecięcego, podjęła inicjatywę założenia Teatru Animacji. Podczas tworzenia repertuaru i przedstawień określono docelową publiczność, czyli dzieci i młodzież — pisze portal poznan-trend.eu.
Narodziny Teatru Lalek w Poznaniu
Początki Teatru Animacji sięgają marca 1945 roku, kiedy to Halina Lubicz, aktorka z zamiłowaniem do teatru dziecięcego, założyła Poznański Teatr Lalek. To nowe przedsięwzięcie miało na celu dostarczanie wrażeń artystycznych dzieciom i młodzieży w Poznaniu, szczególnie w trudnym okresie okupacji.
Pod kierownictwem Lubicz teatr otworzył swoje podwoje przy ul. św. Marcina 8, gdzie 17 kwietnia 1945 roku odbyła się premiera Śpiewaka leśnego Henryka Żuchowskiego. Był to początek historycznego etapu w rozwoju teatru, podczas którego wzmocniono jego repertuar i cele artystyczne oraz określono jego główną publiczność — dzieci i młodzież.
Nowy kierunek artystyczny: 1954-1960
W latach 1954-1960 pod kierownictwem Joanny Piekarskiej nastąpiły istotne zmiany w kierunkach artystycznych teatru. Współpracując z Ireną Pikiel i Janiną Morawską, Piekarska przedefiniowała charakter teatru jako sceny lalkowej. W tym okresie w repertuarze teatru pojawili się polscy klasycy, tacy jak Mickiewicz, Leśmian, Gałczyński i Schiller, a także ukształtowała się wyraźna linia programowa.
Obecność teatru na krajowych i międzynarodowych festiwalach lalkarskich, w tym w Pradze i Libercu, podkreśla jego rosnący wpływ na scenę lalkową.
Złoty wiek kreatywności: 1960-1980
Lata sześćdziesiąte były złotą erą dla Teatru Animacji pod kierownictwem Leokadii Serafinowicz. Serafinowicz starała się sprowokować młodych widzów do postrzegania doświadczeń artystycznych poprzez gesty i sytuacje, a nie tylko słowa. Teatr stał się centrum twórczych poszukiwań, skupiając się na istocie lalkarstwa i współczesnego języka scenicznego.
Repertuar poszerzył się o dzieła znanych pisarzy, sztuki współczesne, dramaturgię polską i produkcje zagraniczne. Wprowadzając koncepcję opery lalkowej i uruchamiając w 1964 roku Konfrontacje, Przeglądu Polskich Współczesnych Sztuk Lalkowych, teatr poszerzył granice lalkarstwa i wizualnego opowiadania historii.
Zmiana stylów i programów: 1980-1989
Lata osiemdziesiąte przyniosły zmiany kierunku artystycznego, różnorodność programową i poszukiwania stylistyczne. Repertuar teatru obejmował klasyczne bajki, warsztaty plastyczne i muzyczne oraz debiuty współczesnej dramaturgii, zaspokajając wiele gustów i zainteresowań.
Powstanie Teatru Animacji: 1989-2014
W 1989 roku dyrekcję artystyczną objął Janusz Ryl-Krystianowski, a teatr oficjalnie stał się Teatrem Animacji. W tym okresie ukształtowała się wyjątkowa estetyka charakteryzująca się oryginalnością. Teatr pozostał wierny swoim baśniowym korzeniom i ewoluował wraz ze zmieniającym się światem.
Wysokie nagrody na prestiżowych festiwalach i wyróżnienia podkreśliły artystyczną doskonałość Teatru Animacji. Nadal priorytetowo traktuje dzieci i młodzież jako swoich głównych odbiorców, wspierając wrażliwość artystyczną i zaangażowanie w kulturę europejską.
Przejście i spadek: 2014-2017
Marek Waszkiel, historyk teatru, krytyk i pedagog, kierował Teatrem Animacji w latach 2014-2017, pomagając zachować jego twórcze dziedzictwo i znaczenie kulturowe.
2017 – teraźniejszość: Nowa era
Od września 2017 roku Teatrem Animacji kieruje dr Piotr Klimek. Mając doświadczenie w muzyce i edukacji, dr Klimek kontynuuje tradycję innowacji teatru, zapewniając, że pozostaje on interesującym i tętniącym życiem miejscem kulturalnym.
