Poznań ma wiele miejsc, z których można podziwiać wspaniałą muzykę, zachęcając do wejścia na środek. Ze wszystkich miast w Polsce nie ma godnego konkurenta Poznania pod względem kultury muzycznej, dlatego przyjeżdżając do tego miasta warto zacząć poznawać jego atuty.
Jeśli kochasz muzykę i chcesz odwiedzić odpowiednią placówkę, spacerując ulicami miasta, zdecydowanie powinieneś odwiedzić Teatr Nowy w Poznaniu, pisze poznan-trend.eu.
Od czego to wszystko się zaczęło
Historia wielkiego Teatru zaczyna się od małej sali widowiskowej w domu dochodowym. Budowla ta została zbudowana w 1906 roku przez dwóch architektów, którzy byli właścicielami budynku. Tutaj otwarto salę widowiskową „Bandolina”.
Po zakończeniu I wojny światowej cały budynek przeszedł w posiadanie Zarządu Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Poznańskiego. Towarzystwo zaczęło wynajmować dom, a umowa została zawarta z firmą „Maski. Teatr Nowy im. Heleny Modrzejewskiej” (słynnej polskiej aktorki specjalizującej się w rolach tragicznych). W 1937 roku Teatr przestał działać z powodu bankructwa i wkrótce został całkowicie zamknięty.
Odrodzenie teatru
Do 1973 roku poznańczycy nie słyszeli nic o teatrze, dopóki do miasta nie przyjechała Izabela Cywińska. Kobieta pracowała jako dyrektorka i kierownik artystyczny teatru w Kaliszu, a także zajmowała się reżyserią filmu i teatru. Udało jej się oddzielić Teatr Nowy od Państwowych Teatrów Dramatycznych w Poznaniu, a także stworzyć całkowicie cały zespół na nowo. Izabela zatwierdziła na stanowiska scenografa, kierownika literackiego i zastępcę dyrektora, a sama została pierwszym dyrektorem nowo otwartego teatru. Później zgromadził się zespół artystów i muzyków – nie było z tym problemu, bo w Poznaniu muzyków i specjalistów tej sprawy było wystarczająco.
Już 15 września 1973 roku odbyło się otwarcie, kiedy to na scenie zaprezentowano premierę „Chłopcy z Placu Broni”.
Już od pierwszych lat działalności teatr stał się dość popularny, gromadząc dużą liczbę osób w sali. Na przykład najczęściej odwiedzanym spektaklem w 1974 roku była „Opera za trzy grosze”: została wystawiona 137 razy, a łączna liczba widzów wynosiła około 46 tysięcy osób. Dobre recenzje otrzymały również spektakle komediowe „Awantura w Chioggi”, „Wijuny”, „Giganci z gór”. Jako reżyser Izabela Cywińska wielokrotnie otrzymywała nagrody – wraz z innymi członkami zespołu, była wielokrotnie zapraszana do innych miast na ceremonię gratulacyjne.
Druga scena w teatrze pod nazwą „Mała” pojawiła się w 1977 roku, w tym samym czasie odbyła się premiera opery „Bunt” Dobrochny, której reżyserem była również Cywińska.
Teatr Nowy działa i zachwyca miłośników muzyki do dziś, mając w programie różnorodne festiwale, koncerty i różne spektakle. 22 lutego 2002 roku Teatr otrzymał imię Tadeusza Łomnickiego.
Tadeusz Łomnicki
Aktor, reżyser, pedagog, dyrektor teatru i osobowość twórcza Tadeusz Łomnicki pochodzi ze Lwowa. Całe życie i aż do śmierci poświęcił się swojej ulubionej sprawie – muzyce. Przyjechał do Poznania jako aktor i reżyser, więc szybko znalazł pracę. Dostał pracę w Teatrze Nowym jako aktor, gdzie z powodzeniem kontynuował pracę, którą kochał. Ponadto pisał wiersze i scenariusze, zajmował się reżyserią, a także występował w filmach („Pokolenie”, „Człowiek z marmuru” itp.).
Jeszcze przed przyjazdem do Poznania kierował Teatrem „Na Woli”, ale opuścił stanowisko z powodów zdrowotnych. Tadeusz musiał udać się do Londynu, gdzie udała się jego operacja serca. Lekarze surowo zakazali aktorowi aktywnej działalności, co zmusiło go do pisania wierszy i opowiadań. Ale miłość do ukochanej sprawy zaprowadziła go do Poznania: na scenie teatru Łomnicki spędził kilka miesięcy pracując nad szekspirowskim „Królem Learem”. To właśnie na próbie tej sztuki 22 lutego 1992 roku na scenie teatru Tadeusz stracił świadomość, nie odzyskał już przytomności i tego samego dnia zmarł. 10 lat po jego śmierci Teatr został nazwany jego imieniem.
