Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa to znana postać w historii polskiego teatru, która pozostawiła znaczący ślad w świecie sztuki scenicznej jako utalentowana aktorka i wizjonerska reżyserka teatralna. Jej życie było pełne nowatorstwa i nieustannego dążenia do doskonałości. Więcej na stronie poznan-trend.eu.
Historia narodzin gwiazdy
Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa, urodziła się 11 listopada 1884 roku w Żytomierzu, ale swoją karierę w świecie teatru rozpoczęła w Polsce od debiutu pod pseudonimem Olchowska w 1903 roku w Teatrze Miejskim. Jej pierwsze doświadczenie, rola Anieli w Ślubach panieńskich, zapoczątkowało wybitną karierę. Ten debiut zapoczątkował serię wydarzeń, które ukształtowały jej przyszłość w świecie polskiego teatru.
Ważne doświadczenie
Jeden z najważniejszych momentów w karierze Nuny nastąpił 17 października 1906 roku, kiedy to przejęła polski teatr w Wilnie. Teatr nie działał od 1864 roku, a Nuna przywróciła mu nowe życie. Prowadziła teatr przez cztery sezony, do 20 lutego 1910 roku.
Dziedzictwo reżyserskie i reformy teatralne
Wpływ Nuny wykraczał poza jej zdolności aktorskie. Jej kierownictwo, szczególnie w Wilnie i Poznaniu, zapoczątkowało fundamentalne zmiany w praktyce teatralnej. W Wilnie stworzyła ambitny teatr, wystawiając tak znane spektakle jak Dziady, Lilla Weneda i Wesele. Jej reformy w Poznaniu zmodernizowały scenę, wprowadzając innowacyjne oświetlenie, dekoracje i skupienie się na dziełach współczesnych polskich autorów. Jej wspólne wysiłki z uznanymi artystami i projektantami podniosły jakość artystyczną i znaczenie narodowe poznańskiej sceny, ugruntowując jej obecność w świecie teatru.
Miłość i kariera
W przełomowym momencie swojego życia osobistego Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa wyszła za mąż za aktora Bolesława Szczurkiewicza 25 lipca 1908 roku w swoim rodzinnym mieście Łuhynky koło Żytomierza. Ich związek był nie tylko miłością, ale także partnerstwem, które pozostawiło znaczący ślad na polskiej scenie teatralnej. Wspólnie prowadzili Teatr Polski w Poznaniu od 6 września 1912 do 30 kwietnia 1914 roku, przekształcając go z prowincjonalnej instytucji w teatr narodowy.
Małżeństwo napotkało trudności i w czasie I wojny światowej znalazło się w Rosji. Pomimo burzliwych czasów Nuna nadal występowała w Teatrze Polskim w Moskwie, kierowanym przez jej męża, a później w Kijowie w Teatrze Studio, kierowanym przez Stanisławę Wysocką.
Powrót do Polski
Po powrocie do Polski kariera Nuny nadal kwitła. Od 1918 roku ponownie była aktorką i reżyserką Teatru Polskiego w Poznaniu, wnosząc znaczący wkład w jego modernizację. Podjęła się również zadań edukacyjnych, kierując wydziałem dramatycznym Państwowego Konserwatorium w latach 1920-1925, a następnie Szkołą Dramatyczną przy Teatrze Miejskim w Poznaniu w latach 1927-1930.
Wspomnienia Nuny Młodziejowskiej-Szczurkiewiczowej o powrocie odzwierciedlają odpowiedzialność, jaką Zespół Teatru przekazał Szczurkiewiczom. Ich poprzedni sukces w Teatrze Polskim w Poznaniu pozostawił niezatarty ślad, a ich powrót był niecierpliwie oczekiwany. Poznańska prasa powitała duet z otwartymi ramionami, ogłaszając ich kierownictwo końcem smutnego okresu upadku poznańskiej sceny.
Premiera „Panny Mężatki” 6 czerwca 1918 roku była dowodem ich reżyserskich umiejętności. Nieustanne oklaski publiczności i mnóstwo kwiatów na scenie świadczyły o tym, że zdecydowana większość z zadowoleniem przyjęła powrót Szczurkiewiczów. Pamięć publiczności o ich wcześniejszej pracy reżyserskiej i wsparcie społeczności teatralnej były oczywiste, co potwierdziło ich integralną rolę w odrodzeniu teatru.
Po śmierci męża w 1932 roku Nuna jeszcze przez pewien czas grała w Poznaniu, a później, w miarę rozwoju kariery, występowała gościnnie. Od czasu do czasu podejmowała się ról reżyserskich w różnych teatrach, w tym w Wilnie.
Druga wojna światowa i później
Podczas II wojny światowej Nuna Młodziejowska-Szczurkiewiczowa przebywała w Warszawie. Jednak jej oddanie pracy doprowadziło ją z powrotem do teatru w Poznaniu w 1945 roku. W latach 1946-1948 nie tylko zdobiła scenę, ale także prowadziła studio dramatyczne.
W trakcie swojej kariery Nuna pracowała również poza Poznaniem jako dyrektor artystyczny lokalnych teatrów w Gnieźnie i Szczecinie przez sezon w 1947 roku. W 1948 roku kontynuowała swoją karierę jako członkini zespołu Teatru Nowego w Poznaniu.
