W Poznaniu duży nacisk kładzie się na kulturę, sztukę, a także na muzykę. Utalentowani ludzie są pamiętani przez lata, chcąc zaszczepić tę pamięć i miłość potomkom, a ich prace są koniecznie transmitowane i pokazywane w galeriach, muzeach i książkach. Oczywiście takie podejście nie może się nie podobać, bo dumy z poznańskich talentów odczuwają wszyscy mieszkańcy miasta i przybysze — pisze poznan-trend.eu.
Jeśli chodzi o poznańskie teatry, w mieście jest ich sporo i wszystkie są oblegane. Jednym z najpopularniejszych i najbardziej znanych w Poznaniu jest Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki. Często zauważamy, że historyczne budynki i atrakcje kulturalne napotykają wiele trudności i przeszkód na drodze do sławy, ale ten teatr może pochwalić się dość płynnym rozwojem.
Co było przed powstaniem teatru
Poznań nie miał sceny operowej aż do XVI wieku. Po raz pierwszy pojawiły się w mieście włoskie trupy teatralne, które zorganizowały dla miejscowych mieszkańców komediowy, operowy występ — podróżowali po kraju i występowali w wielu miastach. Dzięki tym trupom poznańczycy dowiedzieli się o operze, gromadząc się w pobliżu szkoły baletowej, gdzie odbywało się przedstawienie.
Od 1783 roku w Poznaniu zaczęli regularnie występować kompozytorzy polscy, włoscy i francuscy.
W 1804 roku rozpoczęto budowę pierwszego teatru w mieście – był to Teatr Królewski: występowały tam zarówno polskie, jak i niemieckie trupy teatralne, a poznańczycy bardzo wspierali teatr i przychodzili na występy z przyjemnością.
Otwarcie opery
Nowoczesną operę zaczęto budować w 1909 roku. W następnym roku drzwi teatru były już otwarte dla pierwszych gości. Premierą był „Czarodziejski flet”, który był przedstawiony 30 września.
Początkowo teatr był kierunkiem muzyczno-dramatycznym, a następnie dodano koncerty symfoniczne. To opera i balet rozsławiły i wyróżniały ten teatr spośród innych w Poznaniu.
W 1919 roku teatr przeszedł pod zarządzanie Polaków i zaczął nazywać się „Teatr Wielki w Poznaniu”. Występ „Halka” (Stanisława Moniuszki) był pierwszym w teatrze.
W czasie II wojny światowej teatr oczywiście przestał działać. Mimo to Teatr Wielki w Poznaniu był pierwszym, który został otwarty od razu po zakończeniu wojny – w 1945 roku. Opera poznańska szybko wznowiła działalność, zapraszając ludzi na nowe spektakle.
Z każdym rokiem Teatr stawał się coraz bardziej popularny i zaczął współpracować z innymi zagranicznymi teatrami. Poznańskie zespoły często brały udział w zagranicznych konkursach, festiwalach, występach, uroczystościach, a nawet otrzymywały tytuły honorowe. W 1999 roku Poznańska Opera „Galina” (Marcela Landowskiego) otrzymała wiele pozytywnych opinii i aprobat, co pozwoliło jej reprezentować Polskę na Expo 2000 w Hanowerze.
W teatrze zachęcano również do występów dzieci, uważając, że talent muzyczny powinien być rozwijany od dzieciństwa i umożliwiać jego odkrycie już na dużej scenie.
W 2010 roku opera obchodziła swój honorowy jubileusz – 100 lat. Przez cały rok na poznańskiej scenie prezentowano wyjątkowe, świąteczne koncerty z okazji wielkiego wydarzenia.
A następny rok, 2011, był całkowicie poświęcony kobietom, w których prezentowane były takie występy: „Maria Stuart”, „Ofelia”, „Królowa Wróżek” i wiele innych.
Architektura teatru
Budynek został zbudowany w latach 1909-1910 i od tego czasu został tylko nieznacznie odrestaurowany i ulepszony, ale nie przeprowadzono tutaj dużych prac budowlanych.
Nad projektem budynku pracował Max Littmann, architekt z Monachium. Teatr został wzniesiony w stylu neoklasycyzmu i uważany jest za jeden z najpiękniejszych w Polsce. Na fasadzie budynku znajduje się sześć dużych kolumn i rzeźba Pegaza. Ogromne schody wewnątrz budynku, ma dwie rzeźby po obu stronach: po lewej stronie kobieta „osiodłała” lwa, a po prawej, mężczyzna koło pantery. Rzeźby te symbolizują lirykę i dramat.
Widownia może pomieścić około 900 osób, a także ma trzy balkony.
Sprzęt w teatrze spełnia wszystkie najnowsze standardy: gdy tylko pojawią się nowości techniki w świecie muzyki, można je dostrzec już w teatrze: szczególnie, jest to zauważalne w ostatnich latach pracy Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki.
