Istnienie dawnego Teatru Polskiego w Poznaniu to historia o znaczeniu kulturowym, architektonicznej elegancji i przykrej stracie. Ten historyczny budynek, który odgrywał kluczową rolę w życiu artystycznym miasta, pozostawił znaczący ślad w życiu kulturalnym Poznania. Więcej na stronie poznan-trend.eu.
Powstanie centrum kulturalnego
Korzenie polskiego teatru można prześledzić do przełomowego 1869 roku, kiedy to nowy dekret proceduralny zwolnił przedstawienia teatralne w językach innych niż niemiecki z rygorystycznych zezwoleń. To właśnie to wydarzenie zainspirowało Franciszka Rakowicza do stworzenia w Poznaniu specjalnego budynku teatralnego.
Później, w grudniu 1870 roku, dzięki aktywnym staraniom powstał Komitet Teatralny, na czele którego stanął Adolf Bniński. Ten pierwszy krok zasiał ziarno do powstania Polskiego Towarzystwa Akcyjnego Teatralnego. Hojny dar Bolesława Potockiego w postaci budynku przy ulicy Królewskiej położył podwaliny pod fizyczną obecność teatru w mieście.
Działka podarowana przez Potockiego nie nadawała się jednak idealnie na budynek teatru i towarzystwo zakupiło nową działkę przy ulicy Berlińskiej 31 (obecnie ul. Grudnia 27) od członka rady miejskiej i budowniczego Hebanowskiego. Jednopiętrowy murowany budynek na tej działce miał stanowić wsparcie finansowe dla teatru, co doprowadziło do budowy budynku teatralnego na tyłach działki.
Architektoniczny cud
Architektoniczna wizja Teatru Polskiego zaczęła się urzeczywistniać na tle pełnych pasji wysiłków i celowego planowania. Projekt Stanisława Hebanowskiego z 1871 roku położył podwaliny pod zabudowę budynku teatru. Odbyły się konsultacje z Gottfriedem Semperem, wybitnym projektantem teatrów w Dreźnie i Wiedniu, co odzwierciedlało dążenie teatru do doskonałości.
Kamień węgielny został położony w kwietniu 1873 roku, a wielkie otwarcie 21 czerwca 1875 roku było doniosłym wydarzeniem. Budynek, architektoniczny klejnot ozdobiony starannym wykonaniem i najnowocześniejszymi udogodnieniami, stał się kulturalną latarnią dla miasta.
Budynek dla dochodów
Aby odciążyć finansowo towarzystwo teatralne, w marcu 1890 roku pewna firma budowlana postanowiła przejąć jego finansowanie. Firma postanowiła wybudować wspólny budynek dochodowy na działce przylegającej do teatru w celu dofinansowania polskiej sceny.
W przyległej do teatru zabudowie, starannie zaprojektowanej przez architekta Zygmunta Gorgolewskiego jako dwa duże trzykondygnacyjne budynki połączone w jeden kompleks, mieściły się nie tylko lokale handlowe, ale także kultowy hotel „Wiktoria”. Ta symbioza z teatrem zapewniała wsparcie finansowe, a jednocześnie dodawała architektonicznego rozmachu tej okolicy.
Utrata kulturalnej perły
Niestety, w okresie powojennym budynek został zniszczony, a następnie zniknął dziedziniec teatralny, który służył jako otwarte foyer dla Teatru Polskiego. Rozbiórka została zainicjowana z powodu zniszczeń wojennych i była początkiem całkowitego zniszczenia północnej fasady ulicy Grudnia 27.
Ostateczny cios został zadany w latach 1970-tych, kiedy budynek został całkowicie zburzony, co spowodowało bezpowrotną utratę historycznego i kulturowego skarbu. Pomimo utraty fizycznej struktury, pamięć o dawnym Teatrze Polskim żyje, ponieważ nadal zajmuje on szczególne miejsce w historii Poznania. W archiwach miejskich wciąż znajdują się rysunki, które świadczą o jego architektonicznej wielkości i znaczeniu kulturowym.
Dawny Teatr Polski był świadectwem miłości poznaniaków do sztuki i kultury. Chociaż budynek nie zdobi już miasta, pozostałości po jego bogatej historii i wkładzie w kulturę żyją nadal, przypominając nam, jak ważne jest zachowanie naszego dziedzictwa.
