Historia zespołu baletowego Teatru Wielkiego w Poznaniu sięga roku 1919, wraz z początkiem działalności samego teatru. Ze skromnym 13-osobowym składem, włączając kierownika, zespół rozpoczął swoją podróż szeroką gamą różnorodnych przedstawień. Kierownictwo zmieniało się, przechodząc z rąk Michała Kuleszy na Romana Morawskiego i Jana Cieplińskiego, z których każdy wystawiał różne balety i poszerzał repertuar zespołu. Więcej na poznan-trend.eu.
Krótko o samym teatrze
Teatr Wielki w Poznaniu cieszy się dużym zainteresowaniem mieszkańców, zyskał międzynarodowe uznanie i sławę. Teatr Wielki nazwany na cześć Stanisława Moniuszki stał się znany z tego, że mając bogate wielowiekowe tradycje, wciąż się rozwija, akceptując nowoczesne inscenizacje i wspierając młode talenty. Jego aktywne zaangażowanie w projekty takie jak OperaVision ma na celu udostępnianie spektakli widzom na całym świecie. Takie wysiłki przyniosły teatrowi prestiżowe nominacje i nagrody, umacniając jego pozycję nie tylko w Polsce, ale także na mapie teatralnej Europy.
Przedwojenne czasy: wkład Maksymiliana Statkiewicza
Okres kierownictwa Maksymiliana Statkiewicza od 1924 do 1939 roku to złota era dla teatru. Statkiewicz jako baletmistrz wystawił 19 znakomitych przedstawień baletowych, prezentując tak nowatorskie dzieła jak „Szeherezada” i „Harnasie”, pozostawiając ślad w pamięci poznańskiej publiczności i krytyków. Jego spektakle odznaczały się nowatorstwem i zyskały spore uznanie, wyznaczając nowe standardy w polskim balecie.
Powojenne odrodzenie
Sukces zespołu baletowego w Poznaniu przerwał wybuch II wojny światowej, gdyż Maksymilian Statkiewicz i jego primabalerina Zofia Grabowska zostali zmuszeni do opuszczenia miasta. Okupanci przemianowali Teatr Wielki na „Grosses Haus”. Jednak po wojnie niezłomny duch zespołu baletowego nadal żył. W 1945 roku grupa oddanych tancerzy, w tym Jerzy Kapliński, który w balecie Szymanowskiego zagrał pamiętną rolę Harnasia, wróciła do Poznania, aby odbudować zespół. Nowe choreografie i premiery dały nowy początek poznańskiemu baletowi.
Nowatorski wpływ Drzewieckiego i nie tylko
Dziesięcioletnie kierownictwo Conrada Drzewieckiego wywarło znaczący wpływ na scenę baletową w Poznaniu. Dzięki jego nowatorskiemu i eksperymentalnemu podejściu powstało 25 choreografii, które kreatywnością wypełniły niszę polskiego baletu. Tę twórczą energię kontynuowali kolejni reżyserzy, jak Barbara Kasprowicz i Henryk Konwiński, realizując tak kultowe produkcje jak „Giselle”, „Romeo i Julia” czy „Dziadek do orzechów”.
Nowoczesna era innowacji i różnorodności
Zespół baletowy rozwijał się pod kierownictwem Liliany Kowalskiej przez 15 lat, co było świadkiem połączenia baletów klasycznych, dzieł XX wieku i licznych premierowych przedstawień. Pod jej kierownictwem zespół wystawił szereg różnorodnych przedstawień, współpracując ze znanymi i młodymi choreografami, łącząc klasyczne i nowoczesne formy baletowe.
Nowe horyzonty: kontynuacja historii sztuki
Kolejni reżyserzy, tacy jak Jacek Przybyłowicz i Tomasz Kajdański, kontynuowali tradycję innowacyjności, łącząc różnorodne style artystyczne i wystawiając przedstawienia zarówno klasyczne, jak i awangardowe, poszerzając tym samym horyzonty zespołu baletowego i samego teatru.
Kontynuacja tradycji: wizja Roberta Bondara
Historia zespołu baletowego Teatru Wielkiego obecnie rozwiązania się pod kierownictwem Roberta Bondara, znanego tancerza i choreografa. Jego powołanie na stanowisko kierownika baletu w 2018 roku wniosło świeże spojrzenie i pragnienie dalszego rozwoju artystycznego zespołu. W miarę swojego rozwoju zespołu pozostaje świadectwem trwałej miłości do baletu w Poznaniu, mieście o bogatej historii tańca i artyzmu.
Zespół baletowy Teatru Wielkiego w Poznaniu przeszedł bogatą i zróżnicowaną drogę, naznaczoną innowacyjnością, kreatywnością i dążeniem do doskonałości artystycznej. Każda era i każdy kierownik wnieśli swój wkład w rozwój i bogatą historię tej szanowanej instytucji kultury, kształtując życie kulturalne nie tylko Poznania, ale i całej Polski.
