Andrzej Antkowiak (ur. 14 października 1936 w Poznaniu) – znany polski aktor. Był synem Leona Antkowiaka i Marii. Wczesne lata jego życia naznaczone były jednak próbami, gdyż w 1940 roku Andrzej wraz z rodzicami został wysiedlony z Poznania do Ostrowa Świętokrzyskiego. Mieszkali tam do 1945 roku, wtedy powrócił do Poznania. Wbrew tym trudnym okolicznościom Andrzej był sumienny i zdał maturę w 1953 roku — pisze strona internetowa poznan-trend.eu.
Droga do aktorstwa
Po uzyskaniu dyplomu Andrzej Antkowiak rozpoczął karierę urzędnika w CPLiA (Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego). Jednak jego prawdziwą pasją był świat teatru. W latach 1955-1958 doskonalił swoje umiejętności jako student studia dramatycznego pod kierownictwem I. i T. Byrskich przy Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach. To tutaj zaczął rozkwitać jego talent, przygotowując grunt pod błyskotliwą karierę aktorską.
Wschodząca gwiazda w świecie teatru
Debiut teatralny Andrzeja Antkowiaka odbył się 21 października 1958 roku w T. Nowym w Poznaniu, gdzie zagrał rolę Pana F. w spektaklu „Zło krąży”. Ten debiut był początkiem niezwykłej kariery w świecie teatru. W sezonie 1958/59 pokazał swój talent w różnych rolach, w tym w roli dziennikarza w spektaklu „Wesele” w T. Polskim w 1959 roku.
Od sezonu 1959/60 do końca sezonu 1963/64 Antkowiak występował na scenie Teatru im. Wyspiańskiego w Katowicach, gdzie zagrał szereg złożonych i różnorodnych ról. Jego role to Konrad („Dziady drezdeńskie”) i Morwicz („Wilki w nocy”) 1962, Laertes („Hamlet”), Dunois („Święta Joanna”), Newtona („Fizycy”) – 1963 i inni.
Po przeprowadzce do Warszawy Andrzej nadal oczarowywał publiczność swoimi występami, m.in. w roli Nicka w spektaklu „Kto się boi Wirginii Woolf?” w Teatrze Współczesnym w 1965 roku, gdzie zademonstrował niezwykłe umiejętności aktorskie.
Lata w Teatrze Polskim i role filmowe
Od sezonu 1966/67 do 1 listopada 1978 roku Andrzej Antkowiak był ulubionym aktorem Teatru Polskiego, umacniając swoją reputację aktora uniwersalnego. Chociaż nie zawsze był obsadzany w najbardziej odpowiednich rolach, jego talent świecił wszędzie. Godne uwagi role tego okresu to Kapitan Brassbound w „Nawrócenie kapitana Brassbounda” (1967), rola tyt. w „Sułkowskim” (1968), w 1969 Porucznika („Szkoła kobiet”), i Nieznamowa („Niewinni winowajcy”) w 1971.
Kariera Antkowiaka nadal się rozwijała, obejmując szeroką gamę postaci, pokazując swój dzielny, płynny i precyzyjny styl aktorski. Jego wizerunek Mazepy w filmie „Mazepa” (1975). Pozytywnie oceniono natomiast tę rolę, którą zagrał „prawdziwie po junacku”, „czysto i szlachetnie”.
Za kulisami Andrzej Antkowiak również odcisnął swoje piętno w świecie kina. Utrwalił się w pamięci widzów sugestywnie zagranymi rolami w „Kochankach z Marony” i „Wniebowstąpieniu”. Jego obecność na ekranie dodała głębi i emocji postaciom, które przedstawiał.
Wielopłaszczyznowy talent, o którym pamiętają
Wkład Andrzeja Antkowiaka w świat polskiego teatru i kina wspominany jest z zachwytem. Jego zdolność do płynnego przechodzenia od współczesnych cynicznych postaci do romantycznych bohaterów świadczy o jego wszechstronności jako aktora. Chociaż niektórzy krytycy zauważyli pewien dystans w przedstawianiu wewnętrznych doświadczeń bohaterów, jego talent i poświęcenie dla jego rzemiosła były niezaprzeczalne.
Niestety kariera Andrzeja Antkowiaka została przerwana, gdy zmarł nagle 21 stycznia 1979 roku podczas wykonywania roli w Teatrze im. Jaracza w Olsztynie. Pomimo przedwczesnego odejścia, jego dziedzictwo żyje dzięki niezapomnianym występom i wkładowi w polski teatr i kino.
